به ريل رسيده به قطار نرسيدن بهتر است

یاد شعری از دوستان افتادم فقط همین

-------------

سال ۱۳۵۲ گذشت  حالا ۱۳۵۷ بار

من متهم به خویشتنم سینه سینه بغض

حبس ابد کشیده ام از دست روزگار

پایان سرنوشت من آری چه می شود

با یک طناب پاره و پوسیده زیر دار

ای آسمانی از غزل و عشق خوب من

همواره زهره باشی و همواره بر مدار .....................

/ 0 نظر / 17 بازدید