این روبان کبود تر شد

قصد باران سکوت بود .ناودان نگذاشت.



نویسنده : زهره یحیایی ; ساعت ٩:۳٩ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٦ فروردین ۱۳۸۸

" به آنکه به راستی دوستش می دارم "

 

بگذار آفتاب هر آن گونه که می خواهد بتابد

بگذار همه چیز را فراموش کرده باشیم

بگذار تا مرا و تو را فراموش کنند

و رهایمان سازند

بگذار بر جایگاه آرامشمان قدری وانهیم و بیاساییم

بگذار به جستجوی خودمان رهسپار شویم

بگذار فقط من

               و

               تو باشیم

با چشمهایی باز بر رویاهایمان

با لبانی از لبخند هایمان

با غم هایی که دیگر فراموششان کرده ایم

بگذار هر که می خواهد فریاد زند تا زمین بشنود

بگذار هر که می خواهد دروغ بگوید

بگذار هر که می خواهد شعار دهد

بگذار من و تو ساکت باشیم و آرام بگیریم

                                           بشنویم

                                           و سکوتمان را زمزمه کنیم .