این روبان کبود تر شد

قصد باران سکوت بود .ناودان نگذاشت.

 

قالب این شعر هر چه که هست

قلب زنی ست

یائسه

که گیسوان شکست خورده اش

در گوشه ای از این خانه

گذشت چون موجی

و موج می گذرد این گیسوان بر کالبد خانه ای که

بی اعتنا

که تاجیک ها هم به جنگ می آیند

همسایگانش خواهرانش  مادرانش

و مغولها به استقامت کوهها گنبد سکوت می سازند از نوادگانشان .

  

نویسنده : زهره یحیایی ; ساعت ٧:٤٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۱ شهریور ۱۳۸٥
تگ ها :