این روبان کبود تر شد

قصد باران سکوت بود .ناودان نگذاشت.


 

نویسنده : زهره یحیایی ; ساعت ٧:٤٧ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢۱ شهریور ۱۳۸٥

قالب این شعر هر چه که هست

قلب زنی ست

یائسه

که گیسوان شکست خورده اش

در گوشه ای از این خانه

گذشت چون موجی

و موج می گذرد این گیسوان بر کالبد خانه ای که

بی اعتنا

که تاجیک ها هم به جنگ می آیند

همسایگانش خواهرانش  مادرانش

و مغولها به استقامت کوهها گنبد سکوت می سازند از نوادگانشان .